Archiwum dla Październik, 2013

Czy biegasz szybciej niż Twój proboszcz?

Posted: 22 października 2013 by Sandra Kwiecień in przemyślenia
Tagi:

running_legs

Niemal wszystkim znany jest sen papieża Innocentego III o pewnym biedaku, który podparł Kościół i uratował go od zapaści. Jednakże mało kto wie, że jest jeszcze zapis drugiego snu. Tego, który miał św. Franciszek.

Świętemu przyśniła się następująca historia. Pewien król zakochał się w uroczej, ubogiej kobiecie i miał z nią kilku synów. Gdy chłopcy podrośli, matka wysłała ich na królewski dwór ze słowami: „Nie wstydźcie się, kochani, że jesteście biedni, gdyż wszyscy jesteście synami tego wielkiego króla. Z radością idźcie na jego dwór i zażądajcie od niego tego, co wam konieczne.” Chłopcy więc śmiało stanęli przed królem i nie bali się jego oblicza, gdyż nosili na sobie jego podobieństwo.

Sen ten jest oczywiście pewną alegorią. Królem jest papież, ubogą, skromną kobietą jest Franciszek, a bracia mniejsi są dziećmi zrodzonymi z tej miłości i papież powinien rozpoznać ich jako swoich. Obydwa sny miały miejsce, gdy Franciszek udał się do Rzymu, aby prosić o zatwierdzenie reguły dla założonego zgromadzenia. Ich znaczenie jest oczywiste: papież potrzebuje Franciszka, a Franciszek potrzebuje papieża, a jednemu i drugiemu ukazał to Chrystus.

To jest najgłębsza prawda o Kościele, że Kościół żyje charyzmatem i urzędem. Są to swoiste dwie nogi Kościoła. Co mówi Pismo Święte? Kościół jest „budowany na fundamencie apostołów i proroków” (Ef 2,20). Prorok jest charyzmatykiem, apostoł jest urzędem.

Czy pamiętasz fragment Ewangelii św. Jana o poranku zmartwychwstania, kiedy to Piotr i Jan biegną do grobu? Piotr to papież, a Jan to uczeń miłości; miłość to charyzmat. Tak więc biegną razem ci dwaj apostołowie do grobu. Jak wiemy, Jan dobiega pierwszy, nieraz bowiem bywa tak, że charyzmat bywa szybszy od urzędu.

Innocenty uratował Kościół przed zapaścią, gdyż rozpoznał w dwunastu przybyłych do Rzymu franciszkanach tych, którzy mieli wesprzeć osłabioną wspólnotę i pomóc przezwyciężyć kryzys, który ją toczył.  Wtedy stało się jak w Ewangelii o zmartwychwstaniu: Franciszek szybciej niż papież zrozumiał, czego Kościołowi trzeba. Tylko że jak już zrozumiał i wiedział co należy czynić, to poszedł do papieża zapytać o zdanie. Tak jak w Ewangelii: Jan dobiegł, ale nie wszedł do grobu, lecz poczekał na Piotra i przepuścił go przed sobą.

Zatwierdzenie-reguy_news

Niektórzy z nas mogą dobiec szybciej niż proboszcz, czyli szybciej zrozumieć: czego brak, co należy zmienić, czego Kościołowi potrzeba. Tylko że musimy pamiętać, że bez kapłanów nie będziemy mieć Eucharystii, nie otrzymamy rozgrzeszenia, czy łask płynących z innych sakramentów. To połączenie charyzmatu i urzędu jest kluczem do poprawnego widzenia Kościoła. Jeden potrzebuje drugiego. W dzisiejszym świecie jak nigdy potrzeba nam świadectwa świadomości wszystkich wiernych, że to, jaki jest Kościół, zależy także od ich osobistej postawy. Nikt nie ma prawa zwalać winy tylko na księży, narzekając, że gdyby nie oni, to wszystko byłoby inaczej: lepiej, fajniej, przyjemniej. To, że siebie nawzajem potrzebujemy, rodzi między nami więź wzajemnej odpowiedzialności.

Może jesteś kapłanem. A może siostrą zakonną lub osobą świecką. Może masz gadane, a może na szczęście milczysz 🙂 Niezależnie od tego czym się zajmujesz, co robisz – jako członek Kościoła, jesteś jedną z jego nóg. Zapraszam Cię dziś, byś popatrzył przez chwilę na siebie i zadał sobie pytanie: czy Kościół chodzi czy utyka?

Reklamy

Mowa o kapłaństwie

Posted: 18 października 2013 by Agnieszka Dankiewicz in kapłani, święci i błogosławieni
Tagi:

sluzba oltarza

„O cudzie nadzwyczajny, o niewypowiedziana mocy, o grozę budząca tajemnico kapłaństwa! Duchowy to i święty, wzniosły i nieposzlakowany urząd, jaki nam niegodnym przyniósł Chrystus, gdy na ten świat przyszedł. Padam na kolana i ze łzami proszę, aby mi wolno było mówić o kapłaństwie, prawdziwym skarbie dla tych, którzy je sprawują nienagannie i święcie. Kapłaństwo jest pełną blasku tarczą, niezachwianą wieżą, murem nie do zburzenia, budowlą mocną, wznoszącą się z ziemi aż do nieba. Czemu, bracia, mówię, iż sięga aż do niebios? Do ich wnętrza wchodzi bez przeszkody, z bezcielesnymi istotami obraca się łatwo wśród aniołów. Dlaczego mówię: „Wśród niebieskich Potęg”? Z samym Panem aniołów, ze Stwórcą świata swobodnie przestaje i wyprasza wszystko, czego tylko pragnie.

Nie przestanę, bracia, chwalić wzniosłej godności, jaką dała Trójca potomkom Adama. Przez kapłaństwo ziemia otrzymuje ratunek, stworzenie światło; przez nie góry i pagórki, skały i doliny wypełnia święte życie mnichów, jak to mówi wzniośle prorok Izajasz: „Ze szczytów gór niech nawołują ludzie, niech oddają chwałę Panu” (Iz 42, 11). Kapłaństwo wypędza ze świata bezprawie, wynosi w górę wstrzemięźliwość, pokonuje szatana, występnych czyni naczyniami świętymi, nieprzyzwoitych czystymi, głupich przewodnikami prawdy i sprawiedliwości, przewrotnych dobrymi i pobożnymi. Kapłaństwo łamie moc śmierci, piekłu odbiera siłę, od Adama oddala przekleństwo, zdobi niebios podwoje, ludziom daje moc bezcielesnych istot.

sw_Efrem-Syryjczyk2Dar godności kapłańskiej przewyższa wszelkie słowa. Kapłaństwo – sądzę – miał na myśli Paweł pisząc: „O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! Jak niezbadane są wyroki Jego i niepojęte drogi Jego!” (Rz 11, 33). Z ziemi wzbija się kapłaństwo w górę i modły nasze zanosi do nieba, za sługami wstawia się do Pana. Rozważmy, bracia, tę pełną tajemnic i grozy sprawę. Pamiętajmy, że bez czcigodnego kapłaństwa nie ma dla ludzi odpuszczenia grzechów! Zwróćcie uwagę na to, bo kochacie pobożność i wpatrujecie się w światło nauki. A gdy w imieniu wszystkich spełnił kapłan budzące grozę tajemnice (przy konsekracji), przystępują dusze (przyjmując Komunię św.) i dzięki nim otrzymują oczyszczenie ze skaz.

Ze czcią odnośmy się do tych, którzy stoją na stopniu czcigodnego kapłaństwa. Wiemy bowiem, że kto kocha przyjaciół króla, tego i król kocha. Kochajmy kapłanów, bo oni są przyjaciółmi dobrego Boga i wstawiają się za nami i za całym światem. Czcij kapłanów, wypełniając przez to przykazanie Chrystusa, które mówi: „Kto przyjmie proroka w imię proroka, otrzyma zapłatę proroka” (Mt 10, 41). Choć nie wiesz o jakim kapłanie, czy jest godny urzędu, szanuj go dla przykazania Chrystusa! Bo jak nie traci wartości złoto, choćby się zanieczyściło w błocie, ani nie traci blasku najpiękniejsza perła wśród brudnych rzeczy, tak nie staje się brudnym kapłaństwo, choćby je otrzymał nawet człowiek niegodny.

Sprawujcie więc, bracia, kapłaństwo nienagannie za przykładem Mojżesza, Aarona, Eleazara! Przypatrz się tym pobożnym kapłanom, jak dzięki swej godności obronili się przed wrogami. Mojżesz wzniósł ręce do Boga i zadał dotkliwy cios Amalekitom, Abraham zmusił królów do ucieczki. Melchizedek błogosławił Abrahamowi. Zaszczycony jesteś, bracie, godnością kapłańską? Staraj się Temu, który cię powołał, służyć przez czystość, sprawiedliwość, mądrość i dziewictwo! Bądź gorliwy jak Eliasz, pilny jak Jeremiasz, wstrzemięźliwy jak Józef, czysty jak Jozue, gościnny jak Abraham, miłosierny jak Dawid, łagodny jak Mojżesz! Zbłąkanemu wskaż drogę, chromego umocnij, podnieś upadłego, spiesz z pomocą słabemu!”

(„Mowa o kapłaństwie”, św. Efrem)

Utracić, by umiłować na nowo

Posted: 13 października 2013 by apolnik in przemyślenia
Tagi:

lampka_blox

Jakiś czas temu jeden z moich adoptowanych znalazł się w szpitalu. Diagnoza – zakrzepica. Dzięki Bogu  w porę zdiagnozowana. Od lekarza otrzymał bezwzględny zakaz chodzenia.

Kiedy rozmawiałam z nim dziś rano, usłyszałam słowa:

„Chyba dopadła mnie dzisiaj pokora przed tym co się dzieje w moim życiu, przed tymi wszystkimi chorobami. A najbardziej to tęsknię za Panem. Nie mogę odprawiać Mszy. Księdza z Komunią od czwartku nie było.”

Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Nie mogłam powiedzieć, że go rozumiem. Przecież nie mogę tego powiedzieć, bo nie wiem jak to jest… Nie jestem przecież kapłanem i nie stanęłam wobec takiej choroby, która nagle zabiera mi możliwość odprawienia Eucharystii i spotkania z Tym, Którego kocham. Nie bardzo sobie nawet potrafię wyobrazić jak to jest.

Gdy skończyliśmy rozmowę zaczęłam się zastanawiać jak to jest ze mną. W zasadzie każdego dnia mam możliwość uczestniczyć w Eucharystii i spotkać się z żywym i miłującym Panem. Problem jednak jest we mnie, bo nie zawsze mi się chce. Czasem potrafię sobie wynaleźć masę powodów, by nie iść. Co więc z moją tęsknotą za Nim? Co z moją miłością?

OLYMPUS DIGITAL CAMERACo to za miłość, taka tylko niedzielna? Co to za miłość, która nie tęskni, nie pragnie spotkania, rozmowy, wzajemnego widoku, bycia ze sobą, poświęconego sobie nawzajem czasu?

Chyba tak bardzo przyzwyczaiłam się do tego, że On jest, że czeka w kościele, w Najświętszym Sakramencie, w Eucharystii, w Słowie, że cały mój zachwyt Nim gdzieś zagubił się w codzienności. Mój Pan skrył się w małym kawałku chleba, by mnie Sobą karmić, wzmacniać i ubogacać. Mój Pan każdego dnia czeka na moje odwiedziny, czeka na rozmowę ze mną. Czeka po prostu na mnie. Czy muszę Go na jakiś czas utracić, by znów zapragnąć, zatęsknić?

Panie przymnóż mi wiary, rozpal na nowo mą miłość do Ciebie i spraw, by mnie ciągnęło do Ciebie, bym się w Tobie zadomowiła.

Nareszcie dotarliśmy do adopcji stałych podjętych w tym roku! Po okresie wakacyjnym wznawiamy regularną wysyłkę Kart Adopcyjnych. Dzięki Waszej pomocy w postaci znaczków, jesteśmy w stanie sprostać temu wyzwaniu i objąć w październiku aż trzy miesiące.

Przypominam zasady całej wysyłki:

Im więcej będzie zgłoszeń, tym więcej wyślemy Kart. Pragnę zwrócić uwagę Czytelników na fakt, że publikując listę wysyłkową i prosząc o pomoc – naprawdę jej potrzebujemy. Maile z danymi do wysyłki są dla nas istotne, gdyż na ich podstawie sporządzamy przesyłkę.

Dla tych, którzy nie zaglądają na stronę regularnie, istnieje możliwość subskrypcji. Wówczas otrzymuje się maile zawiadamiające o nowych notkach DDAK. Śledząc same tytuły tych notek, łatwo “wyłapać”, kiedy nadszedł czas na Waszą adopcję.

Jeżeli nie wyśle się maila z potrzebnymi danymi, Karta dla takiego kapłana na ogół jest pomijana. Dlaczego? Przy kilku tysiącach adopcji i dziesiątkach maili przychodzących każdego dnia, nie mamy możliwości przeszukiwania każdego kapłana z osobna. I nie jest to nasza zła wola – chodzi przede wszystkim o czas. Każdy z nas ma także inne obowiązki i zadania, które staramy się wypełniać. W miarę możliwości będziemy jednak wracać do tych kapłanów, którzy nie otrzymali Karty w terminie, lecz naprawdę potrzebujemy Waszego zaangażowania i pomocy – potrzebujemy Waszego maila z wypełnionymi danymi, według poniższego wzoru.

Jednocześnie pragniemy wyjść na przeciw uczestnikom. Dlatego też DDAK zmieniło system pracy nad Kartami. Dzięki Waszej pomocy i hojności, zamawiamy teraz partie materiałów od razu, hurtowo – nie czekając na ilość zgłoszeń. W ten sposób chcemy być cały miesiąc gotowi na wysyłkę bieżących, jak i zaległych Kart. Jeżeli więc ktoś przegapił poprzednią wysyłkę – nie ma problemu. Wystarczy mail, a my na bieżąco będziemy sporządzać Karty Adopcyjne.

Bardzo proszę Was wszystkich o dokładnie zapoznanie się z poniższymi instrukcjami:
  • Prosimy wszystkich zainteresowanych o pomoc, jeśli tylko istnieje taka możliwość. Jeżeli na załączonej poniżej liście zobaczycie swoją adopcję, to bardzo gorąco prosimy Was o to, byście wspomogli nas poprzez wysłanie maila na adres:  karty.adopcyjne@gmail.com z poniższymi informacjami:
  1. temat maila: Wysyłka – styczeń/luty/marzec 2013
  2. w treści:  imię i nazwisko adoptowanego przez Was kapłana,
  3. data rozpoczęcia adopcji
  4. czy chcecie, aby Wasze dane pojawiły się na Karcie (jeśli tak, to proszę  to wyraźnie zaznaczyć np. “chcę, by na Karcie znalazły się moje dane” i wpisać swoje imię i nazwisko)
  5. czy chcecie osobiście wręczyć Kartę kapłanowi (jeśli tak, to proszę o podanie swojego adresu pocztowego)
  6. jeżeli natomiast chcecie, aby Karta została wysłana bezpośrednio do kapłana, to  prosimy o wpisanie jego aktualnego adresu.
  • Bardzo prosimy o stosowanie się do powyższego wzoru. Ułatwi nam to odczytywanie wiadomości.
  • Maile będą przyjmowane od 7 do 25 października.

*

Lista kapłanów – styczeń 2013:

  1. o. Adamski Michał OP- adopcja stała od 14 I 2013 roku
  2. ks. Augustynowicz Sławomir – adopcja stała od 31 I 2013 roku
  3. ks. Błaszczok Marian – adopcja stała od 01 I 2013 roku
  4. o. Błaszkiewicz Fabian SJ-  adopcja stała od 04 I 2013 roku
  5. ks. Bogacz Roman – adopcja stała od 05 I 2013 roku
  6. ks. Borychowski Piotr- adopcja stała od 15 I 2013 roku
  7. ks. Chalimoniuk – Ławryńczyk Tomasz – adopcja stała od 05 I 2013 roku
  8. ks. Cholewiński Zdzisław SDB- adopcja stała od 24 I 2013 roku
  9. ks. Chruściel Łukasz- adopcja stała od 04 I 2013 roku
  10. o. Chustecki Cezary OFMRef – adopcja stała od 03 I 2013 roku
  11. ks. Cyl Tomasz – adopcja stała od 12 I 2013 roku
  12. ks. Czuba Sławomir – adopcja stała od 01 I 2013 roku
  13. ks. Dudek Grzegorz – adopcja stała od 17 I 2013 roku
  14. ks. Gaura Wojciech – adopcja stała od 21 I 2013 roku
  15. ks. Gierut Michał MS – adopcja stała od 13 I 2013 roku
  16. ks. Głowacki Julian – adopcja stała od 05 I 2013 roku
  17. ks. Gołubców Patryk – adopcja stała od 21 I 2013 roku
  18. ks. Graebe Brian – adopcja stała od 03 I 2013 roku
  19. o. Ilski Przemysław CSsR- adopcja stała od 30 I 2013 roku
  20. ks. Isakowicz – Zaleski Tadeusz – adopcja stała od 01 I 2013 roku
  21. ks. Jakubiec Jerzy – adopcja stała od 01 III 2013 roku
  22. ks. Jałowy Tomasz – adopcja stała od 13 I 2013 roku
  23. ks. Jaśkowski Jacek – adopcja stała od 20 I 2013 roku
  24. ks. Kachnowicz Łukasz- adopcja stała od 01 I 2013 roku
  25. ks. Kaszowski Adrian – adopcja stała od 03 I 2013 roku
  26. ks. Kaźmierczak Bolesław SDB – adopcja stała od 31 I 2013 roku
  27. ks. Kaźmierczak Kryspin – adopcja stała od 21 I 2013 roku
  28. ks. Kleszcz Jan – adopcja stała od 15 I 2013 roku
  29. ks. Knura Stanisław- adopcja stała od 31 I 2013 roku
  30. ks. Kostrzewa Sławomir- adopcja stała od 01 I 2013 roku
  31. ks. Kowalczyk Grzegorz – adopcja stała od 21 I 2013 roku
  32. ks. Kowalski Janusz- adopcja stała od 05 I 2013 roku
  33. ks. Kowalski Sebastian – adopcja stała od 20 I 2013 roku
  34. ks. Kralka Krzysztof SAC- adopcja stała od 15 I 2013 roku
  35. o. Krok Wojciech OP – adopcja stała od 06 I 2013 roku
  36. o. Kropacz Dariusz OSPPE- adopcja stała od 28 I 2013 roku
  37. ks. Krupisz Tadeusz – adopcja stała od 01 I 2013 roku
  38. ks. Ligorowski Sebastian – adopcja stała od 24 I 2013 roku
  39. ks. Lipczyński Karol- 1.  adopcja stała od 21 I 2013 roku 2. adopcja stała od 22 I 2013 roku
  40. ks. Ludziarczyk Florian – adopcja stała od 14 I 2013 roku
  41. ks. Łozowski Tomasz – adopcja stała od 05 I 2013 roku
  42. ks. Łuźniak Adam- adopcja stała od 21 I 2013 roku
  43. ks. Macierzyński Paweł- adopcja stała od 02 I 2013 roku
  44. ks. Majsik Marcin – adopcja stała od 03 I 2013 roku
  45. ks. Małkiewicz Michał- adopcja stała od 13 I 2013 roku
  46. o. Michalski Piotr MSF- adopcja stała od 16 I 2013 roku
  47. ks. Muszyński Michał – adopcja stała od 10 I 2013 roku
  48. ks. Natorski Daniel – adopcja stała od 16 I 2013 roku
  49. ks. Nowak Władysław SDB – adopcja stała od 31 I 2013 roku
  50. ks. Ociepka Mateusz – adopcja stała od 08 I 2013 roku
  51. ks. Pacierpnik Sylwester SDB – adopcja stała od 31 I 2013 roku
  52. o. Pałys Krzysztof OP- adopcja stała od 18 I 2013 roku
  53. ks. Patas Krzysztof- adopcja stała od 03 I 2013 roku
  54. ks. Perez Ronald – adopcja stała od 09 I 2013 roku
  55. ks. Pikuliński Jerzy – adopcja stała od 04 I 2013 roku
  56. o. Pilch Tomasz OFMCap- adopcja stała od 24 I 2013 roku
  57. ks. Plewa Tomasz – adopcja stała od 31 I 2013 roku
  58. o. Popławski Krzysztof OP – adopcja stała od 09 I 2013 roku
  59. ks. Potempa Robert- adopcja stała od 31 I 2013 roku
  60. ks. Przychodzień Jerzy – adopcja stała od 20 I 2013 roku
  61. ks. Rajchel Marian-adopcja stała od 02 I 2013 roku
  62. ks. Sajda Wojciech- adopcja stała od 10 I 2013 roku
  63. ks. Serwin Jerzy – adopcja stała od 01 I 2013 roku
  64. ks. Siedlczyński Józef – adopcja stała od 11 I 2013 roku
  65. ks. Skrzypczak Jacek – adopcja stała od 13 I 2013 roku
  66. o. Sokołowski Maciej OFMCap – adopcja stała od 14 I 2013 roku
  67. ks. bp Solarczyk Marek- adopcja stała od 14 I 2013 roku
  68. ks. Stochmal Rafał – adopcja stała od 22 I 2013 roku
  69. ks. Suszyło Bogusław – adopcja stała od 22 I 2013 roku
  70. ks. Szurma Emil – adopcja stała od 25 I 2013 roku
  71. ks. Szykuła Rafał- adopcja stała od 24 I 2013 roku
  72. ks. Tworek Piotr – adopcja stała od 02 I 2013 roku
  73. ks. Węcławski Tomasz- adopcja stała od 15 I 2013 roku
  74. ks. Wiertelak Waldemar -adopcja stała od 27 I 2013 roku
  75. o. Wyszyński Adam OP- adopcja stała od 13 I 2013 roku
  76. ks. Zając Paweł – adopcja stała od 30 I 2013 roku
  77. ks. Zieliński Jarosław – adopcja stała od 03 I 2013 roku

*

Lista kapłanów – luty 2013

  1. ks. Andrasz Paweł OMI – 1. adopcja stała od 13 II 2013 roku; 2.adopcja stała od 15 II 2013 roku
  2. ks. Banasik Kamil – adopcja stała od 03 II 2013 roku
  3. o. Barczewski Marek SP – adopcja stała od 16 II 2013 roku
  4. ks. Bardosz Henryk- adopcja stała od 12 II 2013 roku
  5. ks. Bednarek Sławomir – adopcja stała od 28 II 2013 roku
  6. ks. Będzieszak Michał -adopcja stała od 25 II 2013 roku
  7. ks. Biedak Michał – adopcja stała od 17 II 2013 roku
  8. ks. Brol Maciej – adopcja stała od 25 II 2013 roku
  9. o. Bujak Robert SJ- adopcja stała od 08 II 2013 roku
  10. o. Burdyński Grzegorz MIC – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  11. ks. Cała Szymon – adopcja stała od 14 II 2013 roku
  12. ks. Chodor Marek -adopcja stała od 16 II 2013 roku
  13. ks. Ciesielski Karol – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  14. o. Dudek Antoni OFM – adopcja stała od 27 II 2013 roku
  15. o. Dziura Jerzy SchP – adopcja stała od 01 II 2013 roku
  16. o. Egah Michał OFMConv – adopcja stała od 15 II 2013 roku
  17. ks. Faron Andrzej – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  18. o. Filipiec Franciszek MIC – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  19. ks. Gajda Kazimierz – adopcja stała od 14 II 2013 roku
  20. ks. Golec Marek – adopcja stała od 14 II 2013 roku
  21. ks. Gonta Jerzy SDB – adopcja stała od 04 II 2013 roku
  22. ks. Gwizdek Tomasz – adopcja stała od 21 II 2013 roku
  23. ks. Hadalski Jan TChr- adopcja stała od 28 II 2013 roku
  24. ks. Iwaniszczuk Piotr-adopcja stała od 03 II 2013 roku
  25. ks. Jakubowski Łukasz – adopcja stała od 26 II 2013 roku
  26. ks. Janyga Wojciech – adopcja stała od 25 II 2013 roku
  27. ks. Jaworski Bogusław- adopcja stała od 09 II 2013 roku
  28. ks. Kajdas Arkadiusz – adopcja stała od 12 II 2013 roku
  29. o. Kaliński Jakub OSB- adopcja stała od 01 II 2013 roku
  30. ks. Kasperski Mariusz – adopcja stała od 13 II 2013 roku
  31. ks. bp Kasyna Ryszard – adopcja stała od 17 II 2013 roku
  32. ks. Kiwak Janusz – adopcja stała od 07 II 2013 roku
  33. ks. Kiziuk Adam SDB- .adopcja stała od 25 II 2013 roku
  34. o. Klimczak Eleuteriusz Stanisław OFM – adopcja stała od 15 II 2013 roku
  35. ks. Kneblewski Roman – adopcja stała od 12 II 2013 roku
  36. ks. Komaryczko Roman – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  37. ks. Kotula Andrzej – adopcja stała od 16 II 2013 roku
  38. ks. Kowalski Andrzej – 1. adopcja stała od 28 II 2013 roku 2. adopcja stała od 28 II 2013 roku
  39. ks. Kozlow Gienadij – adopcja stała od 01 II 2013 roku
  40. ks. Kroczak Jan – adopcja stała od 20 II 2013 roku
  41. ks. Królak Walenty -adopcja stała od 01 II 2013 roku
  42. o. Kubiak Paweł OFMCap – adopcja stała od 28 II 2013 roku
  43. o. Kud Tadeusz CSSP – adopcja stała od 15 II 2013 roku
  44. ks. Kunka Sławomir – adopcja stała od 04 II 2013 roku
  45. ks. Leks Stefan – adopcja stała od 28 II 2013 roku
  46. ks. Leszczyna Joachim MSF- adopcja stała od 09 II 2013 roku
  47. ks. Lipczyński Karol-  adopcja stała od 08 II 2013 roku
  48. ks. Łazarz Sebastian – adopcja stała od 12 II 2013 roku
  49. ks. Małkiewicz Michał- adopcja stała od 19 II 2013 roku
  50. ks. Matyjaszek Andrzej – adopcja stała od 21 II 2013 roku
  51. ks. Maziec Roman- adopcja stała od 28 II 2013 roku
  52. ks. Miętus Jarosław – adopcja stała od 03 II 2013 roku
  53. ks. Muńko Andrzej- adopcja stała od 18 II 2013 roku
  54. ks. Niewiadomski Marek – adopcja stała od 13 II 2013 roku
  55. ks. Nikodymczuk Wojciech- adopcja stała od 14 II 2013 roku
  56. ks. Nykiel Sylwester – adopcja stała od 24 II 2013 roku
  57. ks. Okrzesik Janusz – adopcja stała od 16 II 2013 roku
  58. ks. Olszewski Włodzimierz – adopcja stała od 04 II 2013 roku
  59. ks. Paćkowski Piotr – adopcja stała od 19 II 2013 roku
  60. o. Paradowski Piotr OFMConv – adopcja stała od 12 II 2013 roku
  61. o. Pelanowski Augustyn OSPPE – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  62. ks. Pierzchało Marcin – adopcja stała od 23 II 2013 roku
  63. ks. Przerada Czesław – adopcja stała od 04 II 2013 roku
  64. ks. Pyrchała Paweł – adopcja stała od 12 II 2013 roku
  65. o. Rawski Paweł MIC – adopcja stała od 18 II 2013 roku
  66. o. Recław Remigiusz SJ- adopcja stała od 15 II 2013 roku
  67. o. Rojszyk Marek OP -1. adopcja stała od 27 II 2013 roku
  68. ks. Siemianowski Piotr – adopcja stała od 13 II 2013 roku
  69. ks. Smolik Marek MIC – adopcja stała od 07 II 2013 roku
  70. ks. Stępień Piotr – adopcja stała od 15 II 2013 roku
  71. ks. Strządała Grzegorz- adopcja stała od 19 II 2013 roku
  72. ks. Szlijan Stanisław-  adopcja stała od 12 II 2013 roku
  73. ks. Sztuczka Julian – adopcja stała od 19 II 2013 roku
  74. ks. Szukalski Marek – adopcja stała od 05 II 2013 roku
  75. ks. Świątkowski Piotr – adopcja stała od 05 II 2013 roku
  76. ks. Tomasik Robert – adopcja stała od 01 II 2013 roku
  77. o. Trojan Tomasz SVD – adopcja stała od 07 II 2013 roku
  78. ks. Tuszyński Radosław – adopcja stała od 21 II 2013 roku
  79. o. Twardzik Wojciech OCD-  adopcja stała od 25 II 2013 roku
  80. ks. Waga Karol- adopcja stała od 26 II 2013 roku
  81. o. Witko Józef OFM – adopcja stała od 25 II 2013 roku
  82. ks. Wojdat Piotr – adopcja stała od 13 II 2013 roku
  83. o. Wroński Bogdan OFM – adopcja stała od 16 II 2013 roku
  84. ks. Wygnański Maciej – adopcja stała od 12 II 2013 roku
  85. ks. Wylężek Marcin – adopcja stała od 01 II 2013 roku
  86. o. Zawada Marian OCD – adopcja stała od 04 II 2013 roku

*

Lista kapłanów – marzec 2013

  1. o. Abramowicz Tomasz SP- adopcja stała od 05 III 2013 roku
  2. o. Adamczyk Grzegorz OFMConv – adopcja stała od 31 III 2013 roku
  3. o. Baran Marcin SJ – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  4. o. Barański Marcin OP- adopcja stała od 25 III 2013 roku
  5. ks. Bączyk Witold-  adopcja stała od 10 III 2013 roku
  6. o. Bęben Paweł OCD – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  7. ks. Bubicz Andrzej- adopcja stała od 19 III 2012 roku
  8. o. Bula Gerard OFM – adopcja stała od 19 III 2013 roku
  9. ks. Danielski Mirosław – adopcja stała od 09 III 2013 roku
  10. ks. Daroszewski Grzegorz – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  11. ks. Drozdowski Damian – adopcja stała od 20 III 2013 roku
  12. ks. Dudek Marcin – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  13. ks. Dziadowicz Aleksander- adopcja stała od 30 III 2013 roku
  14. ks. Folejewski Feliks – adopcja stała od 09 III 2013 roku
  15. ks. Gadziała Marcin – adopcja stała od 25 III 2013 roku
  16. o. Grzanka Jerzy SSCC – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  17. o. Gut Andrzej OCD – adopcja stała od 01 III 2013 roku
  18. ks. Hapon Krzysztof – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  19. ks. Kaszanek Tomasz- adopcja stała od 18 III 2013 roku
  20. ks. Kochanowski Kamil – adopcja stała od 07 III 2013 roku
  21. ks. Kołcz Piotr- adopcja stała od 07 III 2013 roku
  22. ks. Kozicki Paweł – adopcja stała od 30 III 2013 roku
  23. ks. Kozik Artur – adopcja stała od 18 III 2013 roku
  24. ks. Kramarz Damian MS- adopcja stała od 08 III 2013 roku
  25. ks. Krawczyk Michał- adopcja stała od 16 III 2013 roku
  26. ks. Krochmal Czesław – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  27. o. Kryspin Przemysław OFMCap – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  28. ks. Kunda Marcin- adopcja stała od 28 III 2013 roku
  29. ks. Kusz Tomasz – adopcja stała od 30 III 2013 roku
  30. ks. Lewiński Jacek- adopcja stała od 13 III 2013 roku
  31. ks. Makosz Krzysztof- adopcja stała od 28 III 2013 roku
  32. ks. Markielowski Piotr – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  33. ks. Marut Dariusz CSSp – adopcja stała od 13 III 2013 roku
  34. ks. Matonóg Marcin – adopcja stała od 06 III 2013 roku
  35. ks. Miciak Antoni CM – adopcja stała od 13 III 2013 roku
  36. ks. Misiak Michał-  adopcja stała od 02 III 2013 roku
  37. o.  Niczypor Andrzej SJ- adopcja stała od 14 III 2013 roku
  38. ks. Nigborowicz Jan – adopcja stała od 26 III 2013 roku
  39. o. Nowak Stanisław OP –  adopcja stała od 29 III 2013 roku
  40. ks. Nowrot Krzysztof – adopcja stała od 10 III 2013 roku
  41. o. Olejnik Tomasz OFMCap- adopcja stała od 04 III 2013 roku
  42. ks. Olekszyk Marek – adopcja stała od 16 III 2013 roku
  43. ks. Opaliński Tomasz – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  44. ks. Orłowski Andrzej – adopcja stała od 04 III 2013 roku
  45. o. Parys Bartłomiej SVD- adopcja stała od 10 III 2013 roku
  46. o. Paszkiewicz Olgierd OFM – 1. adopcja stała od 05 III 2013 roku 2. adopcja stała od 08 III 2013 roku
  47. ks. Pick Józef – adopcja stała od 05 III 2013 roku
  48. o. Przanowski Mateusz OP- adopcja stała od 25 III 2013 roku
  49. ks. Raś Dariusz –  adopcja stała od 06 III 2013 roku
  50. ks. Sikora Józef OMI – adopcja stała od 22 III 2013 roku
  51. ks. Smoła Rafał CSSp – adopcja stała od 13 III 2013 roku
  52. o. Soroburski Idzi Rafał OFM – adopcja stała od 05 III 2013 roku
  53. ks. Starczewski Karol- adopcja stała od 31 III 2013 roku [5 takich samych adopcji]
  54. ks. Stefaniuk Wojciech -adopcja stała od 24 III 2013 roku
  55. ks. Stępniak Szymon- adopcja stała od 03 III 2013 roku
  56. ks. Suchorab Radosław – adopcja stała od 11 III 2013 roku
  57. ks. Szczepański Krzysztof- adopcja stała od 17 III 2013 roku
  58. ks. Szczepek Andrzej – adopcja stała od 08 III 2013 roku
  59. ks. Szumilas Paweł – adopcja stała od 03 III 2013 roku
  60. ks. Szwajca Rafał CSMA – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  61. ks. Szwajca Sylwester CSMA – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  62. o. Trendowicz Włodzimierz OFM- adopcja stała od 28 III 2013 roku
  63. ks. Tworkowski Robert – adopcja stała od 07 III 2013 roku
  64. ks. Wachowski Piotr- adopcja stała od 17 III 2013 roku
  65. o. Walocha Piotr OFMCap- adopcja stała od 31 III 2013 roku
  66. o. Wasiuk Krzysztof SSCC – adopcja stała od 28 III 2013 roku
  67. ks. Ważydrąg Piotr – adopcja stała od 18 III 2013 roku
  68. ks. Węgrzyn Wiesław MS- adopcja stała od 08 III 2013 roku
  69. ks. Wilkaniec Bogdan TChr – adopcja stała od 07 III 2013 roku
  70. ks. Witkowski Dariusz- adopcja stała od 06 III 2013 roku
  71. ks. Zembruski Alceu TChr – adopcja stała od 20 III 2013 roku
  72. ks. Zwierzyna Michał- adopcja stała od 18 III 2013 roku

Światło wiary

Posted: 6 października 2013 by Agnieszka Dankiewicz in religia
Tagi:

„Lumen Fidei”  („Światło wiary”) to encyklika, która została zaprezentowana 5 lipca 2013 w Watykanie. Została wydana jako pierwszy dokument napisany przez papieża Franciszka – Ojciec Święty określił ten tekst jako „encyklika na cztery ręce”. Uzasadnieniem tego wyrażenia są szkice i materiały przygotowane przez Benedykta XVI – rozpoczął on prace nad encykliką dotyczącą wiary, jednak nie ukończył jej ze względu na ustąpienie z pełnionej funkcji. Papież Franciszek miał możliwość, aby wykorzystać pozostawione materiały, uzupełniając je o własne refleksje i myśli.

Wydanie tej encykliki to dobra okazja, aby jeszcze głębiej zastanowić się nad naszą wiarą, a także przynależnością do wspólnoty Kościoła.

Pojęcia „wiara” i „wierzyć” mogą wydawać się nam oczywiste. Z łatwością moglibyśmy zdefiniować je jako zaufanie Bogu, przekonanie o Jego istnieniu i pewność pokładaną w Jego działaniu. Jednak wiara od zawsze kojarzona była także ze światłem i jasnością (nawiązania do tych wyrażeń możemy znaleźć w bardzo wielu fragmentach Pisma świętego). Chrystus, przynosząc światu Dobrą Nowinę i wiarę w Ojca Niebieskiego, mówił o Sobie: „Ja przyszedłem na świat jako światłość, aby nikt, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności.” (J 12, 46)

Na początek warto zastanowić się, jak definicja wiary rozumiana jest wiara w papieskiej encyklice.

„Kto wierzy, widzi; widzi dzięki światłu oświecającemu cały przebieg drogi, ponieważ przychodzi ono do nas od zmartwychwstałego Chrystusa, niezachodzącej nigdy gwiazdy porannej. Gdy brakuje światła, wszystko staje się niejasne, nie można odróżnić dobra od zła, drogi prowadzącej do celu od drogi, na której błądzimy bez kierunku. Dlatego pilne staje się odzyskanie światła, które jest właściwą cechą wiary, bo kiedy gaśnie jej płomień, wszystkie inne światła tracą w końcu swój blask. Światło wiary ma bowiem szczególny charakter, ponieważ jest zdolne oświetlić całe życie człowieka. Żeby zaś światło było tak potężne, nie może pochodzić od nas samych, musi pochodzić z bardziej pierwotnego źródła, musi ostatecznie pochodzić od Boga. Wiara rodzi się w spotkaniu z Bogiem żywym, który nas wzywa i ukazuje nam swoją miłość, miłość nas uprzedzającą, na której możemy się oprzeć, by trwać niezłomnie i budować życie. Wiara polega na gotowości otwarcia się na wciąż nową przemianę dokonywaną przez Boże wezwanie. Wiara jest bezinteresownym darem Boga, który wymaga pokory i odwagi, by zaufać i zawierzyć się, i w ten sposób dostrzec świetlaną drogę spotkania między Bogiem i ludźmi, historię zbawienia.” (LF 1, 3, 4, 13, 14)

Te słowa bardzo jasno mówią nam o tym, że wiara ma się opierać na indywidualnym spotkaniu z Bogiem, który chce stworzyć relację z człowiekiem. Droga wiary wynika z miłości – mimo to jest ona pełna wyzwań i trudności, ponieważ Bóg nie tylko obdarza człowieka Swoimi darami, ale jednocześnie jest wobec niego wymagający.

Dla każdego wierzącego pocieszeniem może być kolejna podstawa naszej wiary – to, że na drodze ku Bogu nie zostaliśmy sami. Najlepszym przewodnikiem jest bez wątpienia Jezus Chrystus, który jako Syn Boży doskonale zna Ojca.

2680„Nasza kultura straciła zdolność dostrzegania konkretnej obecności Boga, Jego działania w świecie. Uważamy, że Bóg znajduje się w zaświatach, na innym poziomie rzeczywistości, oddzielony od naszych konkretnych relacji. Gdyby jednak tak było, gdyby Bóg nie był zdolnym do działania w świecie, Jego miłość nie byłaby prawdziwie potężna, prawdziwie rzeczywista, a zatem nie byłaby nawet prawdziwą miłością, zdolną zapewnić to szczęście, które obiecuje. Wówczas byłoby całkowicie obojętne, czy się w Niego wierzy, czy nie wierzy. Natomiast chrześcijanie wyznają konkretną i potężną miłość Boga, który naprawdę działa w historii i decyduje o jej ostatecznym przeznaczeniu. Tę miłość można spotkać, ona objawiła się w pełni w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. W wielu dziedzinach życia zawierzamy innym osobom, znającym sprawy lepiej od nas. Mamy zaufanie do architekta, który buduje nasz dom, do farmaceuty, który daje nam lekarstwo mające nas uzdrowić, do adwokata broniącego nas w sądzie. Potrzebujemy również kogoś, kto byłby wiarygodnym ekspertem w sprawach Boga. Jezus, Jego Syn, jawi się jako Ten, kto poucza o Bogu. Życie Chrystusa, Jego sposób poznania Ojca, życie całkowicie w relacji z Nim, otwiera przed życiem ludzkim nową przestrzeń, i my możemy w nią wejść. By umożliwić nam poznanie Go, przyjęcie i naśladowanie, Syn Boży przyjął nasze ciało, i dzięki temu patrzył na Ojca także w sposób ludzki, będąc w drodze i żyjąc w czasie. Wiara chrześcijańska jest wiarą we Wcielenie Słowa oraz w Jego zmartwychwstanie w ciele; jest wiarą w Boga, który zbliżył się do nas tak bardzo, że wszedł w nasze dzieje. Wiara w Syna Bożego, który stał się człowiekiem w Jezusie z Nazaretu, nie oddala nas od rzeczywistości, ale pozwala nam pojąć jej najgłębsze znaczenie, odkryć, jak bardzo Bóg kocha ten świat i wciąż kieruje go ku sobie; powoduje to, że chrześcijanin angażuje się coraz bardziej i mocniej przeżywa swoją wędrówkę na ziemi.” (LF 17, 18)

Chrystus założył Kościół – tak, aby powołać każdego człowieka do życia we wspólnocie. Każdy z nas tworzy wspólnotę. Papież pisze:

 „Przeszłość wiary, dzieło miłości Jezusa, które zrodziło w świecie nowe życie, dociera do nas w pamięci innych, świadków, jest zachowane i żywe w tym jedynym podmiocie pamięci, jakim jest Kościół. Kościół jest Matką uczącą nas mówić językiem wiary. Nie można wierzyć samotnie. Akt wiary pojedynczego człowieka wpisuje się we wspólnotę, we wspólne «my» ludu, który w wierze jest jakby jednym człowiekiem, «synem moim pierworodnym», jak Bóg nazwie całego Izraela.” (LF 38, 39, 14)

Ostatni przytoczony fragment (choć jest najkrótszy) powinien być dla nas bardzo ważny. Bóg zaprasza nas do tego, abyśmy tworzyli wspólnotę ludzi, których łączy ta sama wiara. To ogromny dar! Kościół – wspólnota niezmiennie przekazuje nam prawdę i pamięć o naszej wierze; pozwala nam poznać wiarę naszych przodków z początków chrześcijaństwa. W Piśmie świętym i Tradycji zawarte są historię tych, którzy przez wieki dawali piękne świadectwa swojej wiary. I my dziś wezwani jesteśmy do tego, aby pielęgnować to, co otrzymaliśmy. W tym kontekście wspólnota może jawić się nam jako wyzwanie.

Warto, abyśmy w swoim codziennym życiu zauważyli, że nasza wiara faktycznie jest osobistym spotkaniem z Bogiem, ale jednocześnie wpisuje się ona w życie wspólnoty, o którą nieustannie trzeba się troszczyć, ponieważ wszyscy jesteśmy za nią odpowiedzialni.

Potrzeba nam tego, byśmy umieli tworzyć wspólnotę Kościoła w jedności. Pamiętajmy o sobie nawzajem – aby nasze osobiste spotkanie z Bogiem otwierało nas na drugiego człowieka.

deon-encyklika21-600x304

1368892_594458980600361_147189655_n

Jakiś czas temu, przygotowując się do napisania tekstu z okazji wspomnienia św. Franciszka z Asyżu – założyciela zakonu franciszkańskiego, do którego należy wielu z naszych adoptowanych –  na jednym z blogów prowadzonych przez tych zakonników znalazłam taką informację:

„Życie nie jest czarno-białe jak sznurek na habicie. To, że wchodzimy za mur klasztoru, nie znaczy, że nie doświadczamy świata, a świat nie doświadcza nas. Franciszek wiedział, że życie człowieka jest niełatwe, przytłaczające i często bez nadziei, ale patrzył na nie oczami Boga i widział je niezwykłym, pięknym, świętym. Zastanawiamy się, jak Ci to powiedzieć żebyś uwierzył, że to możliwe; jak pokazać, że tak jak Ty nie spadliśmy z kosmosu, ani nie wycięto nas ze „świętych obrazków”?! Bo wiecie co, w sumie to my nie wiemy, czy wy czasem tego nie wiecie, bo może już wiecie, ale my nie wiemy, że wy wiecie to, co my już wiemy i chcemy, żebyście wiedzieli, że franciszkanin też człowiek no.”

Przeczytawszy to stwierdziłam, że nikt inny nie jest w stanie lepiej opowiedzieć kim jest franciszkanin, jak on sam. Idąc tym samym tokiem myślenia, o to, co jest wyjątkowego i niesamowitego w osobie św. Franciszka, postanowiłam w tym roku zapytać jego duchowego syna – franciszkanina. Na to właśnie pytanie zechciał mi odpowiedzieć o. Piotr Dąbek OFMConv, który jest asystentem prowincjalnym do spraw powołań Krakowskiej Prowincji Braci Mniejszych Konwentualnych.

„Jeżeli chodzi o św. Franciszka, to nic innego mi nie przychodzi do głowy jak to, że w sposób wyjątkowy podporządkował swoje życie Jezusowi. Dla mnie był po prostu chodzącą ikoną cnoty posłuszeństwa i pokory, a przede wszystkim ubóstwa tego duchowego i zewnętrznego, które wypływało z miłości do Najwyższego. 

W dobie powszechnego dyskredytowania pozycji biskupa Rzymu (papieża) Biedaczyna z Asyżu może po raz kolejny stawać się dla nas autorytetem w dziedzinie posłuszeństwa Kościołowi. On, w którym Duch Pański tak dalece odbił podobieństwo do Chrystusa, idzie do Rzymu, aby sam Innocenty III pobłogosławił jego życiową drogę, którą złączył z Ewangelią. Nikt nie jest sędzią we własnej sprawie, stąd niezwykły akt posłuszeństwa, a zarazem pokory Świętego z Asyżu, by poddać się błogosławionemu jarzmu woli Boga przez ręce Kościoła. W takiej postawie zauważamy spełnienie się słów starożytnej maksymy św. Cypriana: Nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za Matkę”. Mogę siebie zapytać: czy ja tak potrafię? Czy ja tak chcę? W którym miejscu mojej drogi wiary jestem?

Osobnym rozdziałem w życiu Franciszka były jego zaślubiny z Panią Biedą. Tu nie tyle chodziło o życie w ubóstwie czy zrównanie swojego statusu materialnego z najbiedniejszymi. Zewnętrzne formy miały obrazować wnętrze, a z drugiej strony stawały się gwarantem autentycznego i bezgranicznego powierzenia się Bogu. To przecież dla naszego Ojca, który jest w niebie, jesteśmy daleko ważniejsi niż wróble i lilie polne.

Kiedy patrzymy na współczesny świat, można odnieść wrażenie, że znaczna większość, nawet chrześcijan, buduje swoje poczucie bezpieczeństwa na osiąganych zarobkach, na finansach. Wydaje się, że ostatnią rzeczą jaką Bogu chcielibyśmy oddać są nasze finanse. Franciszek uczy nas dystansu do rzeczy materialnych, które są ważne, ale nie najważniejsze. Na pewno nie mogą nas zbawić. Chodzić w obecności Bożej/opatrzności Bożej, obojętnie ile mamy, ot, gwarancja bezpieczeństwa. Oprzeć się na Bogu, który jest opoką i skałą mojego zbawienia we wszystkim, to najlepszy wentyl bezpieczeństwa przed życiowymi frustracjami.

Radość i modlitwa uwielbienia Franciszka są kolejnymi nieprzeciętnymi rysami jego duchowej sylwetki. Można być smutnym, że aż radosnym. Widzimy to w życiu i nauczaniu Świętego. Chociażby wtedy, kiedy bratu Leonowi tłumaczył, na czym polega Prawdziwa i doskonała radość.

Tenże [br. Leonard] opowiadał, że pewnego dnia u Świętej Maryi [Matki Boskiej Anielskiej] św. Franciszek zawołał brata Leona i powiedział: „Bracie Leonie, pisz”. Ten odpowiedział: „Jestem gotów”. Pisz –  rzecze – czym jest prawdziwa radość. Przybywa posłaniec i mówi, że wszyscy profesorowie z Paryża wstąpili do zakonu; napisz to nie prawdziwa radość. Że tak samo uczynili wszyscy prałaci z tamtej strony Alp, arcybiskupi i biskupi, również król Francji i Anglii; napisz, to nie jest prawdziwa radość. Tak samo, że moi bracia poszli do niewiernych i nawrócili wszystkich do wiary; że mam od Boga tak wielką łaskę, że uzdrawiam chorych i czynię wiele cudów; mówię ci, że w tym wszystkim nie kryje się prawdziwa radość. Lecz co to jest prawdziwa radość? Wracam z Perugii i późną nocą przychodzę tu, jest zima i słota, i tak zimno, że u dołu tuniki zwisają zmarznięte sople i ranią wciąż nogi, i krew płynie z tych ran. I cały zabłocony, zziębnięty i zlodowaciały przychodzę do bramy; i gdy długo pukałem i wołałem, przyszedł brat i pyta: Kto jest? Odpowiedziałem: Brat Franciszek. A ten mówi: Wynoś się; to nie jest pora stosowna do chodzenia; nie wejdziesz. A gdy ja znowu nalegam, odpowiada: Wynoś się; ty jesteś [człowiek] prosty i niewykształcony. Jesteś teraz zupełnie zbyteczny. Jest nas tylu i takich, że nie potrzebujemy ciebie. A ja znowu staję przy bramie i mówię: Na miłość Bożą, przyjmijcie mnie na tę noc. A on odpowiada: Nic z tego. Idź tam, gdzie są krzyżowcy i proś. Powiadam ci: jeśli zachowam cierpliwość i nie rozgniewam się, na tym polega prawdziwa radość i prawdziwa cnota, i zbawienie duszy.

Jak bardzo ta opowieść koresponduje z jednym z makaryzmów: Błogosławieni (szczęśliwi), którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Wypełniają się te słowa zwłaszcza w momencie zbliżającej się śmierci Biedaczyny z Asyżu. To właśnie w tym czasie powstaje jego najpiękniejsza modlitwa uwielbienia Boga Stwórcy – Pieśń słoneczna. Mimo choroby fizycznej, utrapień i bezradności uwielbia Tego, którego ukochał całym swoim sercem, duszą, umysłem, z wszystkich sił.

Bogu niech będą dzięki za wielkiego świętego, od którego wciąż możemy się uczyć ukochania Ciebie, Panie, i bliźniego. Bądź uwielbiony Panie, który jesteś MIŁOŚCIĄ!!!

Najwyższy, wszechmogący, dobry Panie,
Twoja jest sława,
chwała i cześć,
i wszelkie błogosławieństwo.
Tobie jednemu, Najwyższy, one przystoją
i żaden człowiek nie jest godny
wymówić Twego Imienia
Pochwalony bądź, Panie mój,
ze wszystkimi Twymi stworzeniami
szczególnie z panem bratem słońcem,
przez które staje się dzień i nas przez nie oświecasz.
I ono jest piękne i świecące wielkim blaskiem:
Twoim, Najwyższy jest wyobrażeniem.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez brata księżyc i gwiazdy,
ukształtowałeś je na niebie jasne
i cenne, i piękne.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez brata wiatr i przez powietrze,
i chmury, i pogodę, i każdy czas,
przez które Twoim stworzeniom dajesz utrzymanie.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez siostrę wodę,
która jest bardzo pożyteczna i pokorna,
i cenna, i czysta.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez brata ogień,
którym rozświetlasz noc:
i jest on piękny, i radosny,
i krzepki, i mocny.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez siostrę naszą matkę ziemię,
która nas żywi i chowa,
wydaje różne owoce
z barwnymi kwiatami i trawami.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez tych, którzy przebaczają dla Twej miłości
i znoszą słabości i prześladowania.
Błogosławieni ci,
którzy je zniosą w pokoju,
ponieważ przez Ciebie, Najwyższy,
będą uwieńczeni.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez naszą siostrę śmierć cielesną,
której żaden człowiek żywy uniknąć nie może.
Biada tym, którzy umierają w grzechach śmiertelnych;
Błogosławieni ci, których śmierć zastanie w Twej najświętszej woli,
albowiem śmierć druga
nie wyrządzi im krzywdy.
Chwalcie i błogosławcie mojego Pana,
i dziękujcie Mu,
i służcie z wielką pokorą.

św. Franciszek z Asyżu