Pierwszy czwartek miesiąca – św. Piotr z Alkantary

Posted: 5 października 2017 by Agnieszka Dankiewicz in kapłani
Tagi:

Juan Garavito y Vilela de Sanabria przyszedł na świat w 1499 roku w Alkantarze – miejscowości położonej w zachodniej Hiszpanii. Jego rodzina miała szlacheckie pochodzenie. Ojciec, Pedro, pełnił funkcję gubernatora, a matka, Maria, była szlachcianką. Po ukończeniu podstawowej edukacji zdecydował się studia prawnicze na uniwersytecie w Salamance. W 1515 roku ukończył je i zdecydował się wstąpić do Zgromadzenia Braci Mniejszych, gdzie przyjął imię zakonne Piotr.

Po 6 latach formacji skierowano go do miejscowości Badajoz, gdzie został stworzony nowy dom zakonny. W 1524 roku przyjął święcenia kapłańskie. Później pełnił funkcję gwardiana i prowincjała wszystkich klasztorów franciszkańskich w Hiszpanii i Portugalii. Ze względu na to, że sam prowadził surowe życie, jako przełożony podjął działania, aby w zakonie także przywrócono bardziej surowe reguły.

Uznawany był za doskonałego mówcę i kaznodzieję. W swoich kazaniach bardzo często posługiwał się obrazami biblijnymi, ale słowo mówione dostosowywał do niższych warstw społecznych – dzięki czemu nawet ludzie mniej wykształceni mogli zrozumieć treść Pisma świętego oraz prawdy wiary. Z tego powodu jego homilie cieszyły się ogromnym posłuchem i były bardzo doceniane wśród wiernych.

Około 1540 roku zrezygnował z pełnionej funkcji i razem z Janem z Avila udał się do górskiej pustelni w Portugalii. Tam przyłączyli się do żyjącego samotnie ojca Martina da Santa Maria. W ślad za nimi poszli kolejni mężczyźni. W efekcie – zaczęły powstawać niewielkie wspólnoty franciszkańskich eremitów.

W 1553 roku ojciec Piotr wrócił do rodzinnej Hiszpanii i przez pewien okres czasu kontynuował tam samotne życie. Później wyruszył boso w pieszą pielgrzymkę do Rzymu. Spotkał się tam z ówczesnym papieżem Juliuszem II i otrzymał od niego zgodę na wprowadzenie zmian do franciszkańskiego życia zakonnego. Celem ojca Piotra był powrót do pierwotnej reguły Zakonu Braci Mniejszych. Dzięki uzyskaniu tej zgody ojciec Piotr mógł zakładać kolejne domu zakonne w Hiszpanii i Portugalii – bracia żyli tam w ubóstwie utrzymując się z własnej pracy.

Ojciec Piotr był przyjacielem Teresy z Avila, która podjęła się zadani reformy żeńskiego zakonu karmelitańskiego. Pełnił funkcję jej spowiednika oraz doradcy duchowego, swoją wiedzą służył też Teresie podczas gdy starała się odnowić życie zakonne. Był także spowiednikiem hiszpańskiego króla Jana III.

Mądrość i wrażliwość ojca Piotra na głos Boży były szeroko doceniane. W całym kraju cieszył się opinią wyjątkowo cierpliwego człowieka o wyjątkowej wierze i oddaniu Bożym sprawom. Wspomina się, że ojciec Piotr niejednokrotnie doznawał mistycznych doświadczeń.

Zmarł 18 października 1562 roku w Arenas de San Pedro. Ojciec Piotr zapisywał swoje doświadczenia duchowe – dzięki czemu pozostawił po sobie dzieła z tej dziedziny.

Ojciec Piotr z Alkantary został beatyfikowany papieża Grzegorza XV w 1622 roku. Natomiast kanonizował go papież Klemens IX w 1669 roku. Kościół wspomina św. Piotra z Alkantary 19 października.

Źródła:

http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-19d.php3

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s