Wdzięczność

Dzisiejsza Ewangelia mówi nam o gospodarzu, który założył winnice. Była dla niego cenna, ważna, opiekował się nią, okopał ją i otoczył murem. Wyjeżdżając oddał ją w dzierżawę rolnikom. Gdy nadszedł czas słudzy gospodarza przyjechali po plon. Lecz dzierżawcy z każdym ze sług postąpili źle (poobijali, zabili, ukamienowali). W końcu zabili także syna gospodarza.

Gospodarz powierzył dzierżawcom coś bardzo cennego, dał im swoją własność i wszystko, co się z tym wiąże. Ale oni zapomnieli o tym, co dostali. Zapomnieli o wdzięczności wobec gospodarza. Przypowieść ta ma proste odniesienie – Bóg zesłał na świat swojego Syna, lecz ludzie – zapominając, nie wierząc w to, co dostali – zabili Syna Bożego. Przypowieść ta kończy się wskazaniem, że to właśnie kamień, który został odrzucony, stał się fundamentem oraz że ludzie, którzy odrzucają Boga, nie wejdą do Królestwa Niebieskiego.

Wdzięczność. Dziś ludzie często o niej zapominają. Wydaje się nam, że wszystko się nam należy, że wszystko jest nasze i dla nas. Zapominamy, że to nie do końca tak. Wszystko co mamy, dostaliśmy od Boga, bo to On jest naszym Panem i Stwórcą. Do Niego należy wszystko i od Niego wszystko pochodzi. Trzeba zadać sobie pytanie: jak często dziękujemy Bogu, jak często jesteśmy wdzięczni za to co nam daje? Czy w ogóle jesteśmy wdzięczni?

Budowanie postawy wdzięczności może zaowocować silniejszą wiarą. Wdzięczność potrzebuje rozwijania! Dla chrześcijan dziękczynienie to coś więcej, niż uczucie wdzięczności za otrzymane łaski (…) budowanie postawy wdzięczności może zaowocować silniejszą wiarą. A  wdzięczność  potrzebuje  rozwijania!  Odczuwanie  wdzięczności  nie  jest  czymś,  z czym  się  rodzimy,  jest  raczej czymś, czego musimy się nauczyć. Rodzice muszą uczyć dzieci magicznych słów „Proszę” i „Dziękuję” i przypominać o ich używaniu*.

Święci mawiali, że wdzięczność jest dźwignią modlitwy. Mówi się też, że trzeba zastanowić się, co by było, gdybyśmy obudzili się tylko z tym, za co wczoraj podziękowaliśmy. Czy my dziękujemy? Bogu, ale też ludziom?

Co mówi nam Biblia o wdzięczności?

A sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście wezwani w jednym Ciele. I bądźcie wdzięczni! Kol 3,15.

Lecz my zawsze winniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez Pana, że wybrał was Bóg do zbawienia jako pierwociny przez uświęcenie Ducha i wiarę w prawdę 2 Tes 2,13

Kto składa Mi ofiarę dziękczynną, ten Mi cześć oddaje, a postępującym bez skazy ukażę Boże zbawienie. Ps 50,23

Biblia przypomina nam o wdzięczności, bo mimo że czasem o niej zapominamy, jest ważna, pomaga nam się modlić, pomaga nam dostrzegać dobroć i miłość Boga w codzienności, w małych rzeczach, a nawet w uśmiechu drugiej osoby. Próbujmy znaleźć rzeczy i osoby, za które jesteśmy wdzięczni, za które chcielibyśmy podziękować Bogu. I nie zapominajmy, że wszystko, co mamy, zawdzięczamy Bogu i to On nas zbawił.

Magdalena Maraj

  • cyt. za „W drodze” 03/09/2020

This entry was posted by Magdalena Maraj.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: