Archive for the ‘świadectwa’ Category

Artykuł w gazetce parafialnej

Posted: 28 sierpnia 2017 by Sandra Kwiecień in świadectwa
Tagi:

Poniżej fragmenty artykułu pani Moniki Krzemień, współredaktorki miesięcznika ukazującego się w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bielsku- Białej. Dziękujemy!

Zdjęcie ze strony: http://episkopat.pl/

Kim właściwie jest Kapłan? Osobą wybraną do wyjątkowo ścisłej współpracy z Bogiem, „zatrudnioną” w miejscu o nazwie Kościół, będącą w służbie wspólnocie wiernych. Człowiek wyznaczony do służby mającej na celu przekazywanie ludziom, że ON JEST – tu i teraz, i że był na początku i będzie gdy nastanie koniec… Tak niewiele, aczkolwiek oznacza przecież wszystko. I tym zajmuje się Kapłan.

Księży poznałam kilku, może kilkunastu. Diametralnie różnych pod względem usposobienia, podejścia do ludzi, do spraw, do otoczenia – i dzięki Bogu! Nie zaszufladkowani, nie zamknięci w szarych i ciemnych celach, odizolowani od świata zmieniającego się w zawrotnym tempie. Katecheci, wykładowcy, nauczyciele, profesorowie, ale i synowie, bracia, najlepsi przyjaciele. Ludzie wyjęci ze świata, by zostać do tego świata posłanymi jeszcze raz – z Dobrą Nowiną.

Czasami zastanawiam się dlaczego tak wielu, którzy odeszli od Kościoła, ma tak niewiele dobrego o Nim do powiedzenia. Trudne, może czasami bolesne życiowe doświadczenia sprawiły, iż postrzegają Kościół jako instytucję, której przedstawiciele wciąż wyciągają rękę po pieniądze. Kapłanom wytykane są ludzkie grzechy, błędy i zaniedbania, które dodatkowo przez media są podkreślane grubą, czerwoną krechą, co powoduje kolejne haniebne plamy na kartach historii Kościoła. A gdzie jest miejsce na poszukiwanie tego dobra, które niosą ze sobą Księża, tej odpowiedzialności, którą podjęli w dniu święceń? Czas dla innych, dobre słowo, pociecha, przyjacielska rozmowa, niejednokrotnie pomoc finansowa. O tym się w mediach nie mówi, bo to zbyt normalne, oczywiste. Tylko zło jest jaskrawe i krzykliwe. Ale to, co widzialne, to tylko mała cząstka choć nie mniej ważna… Jak pisał Antoine de Saint-Exupéry: „Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Sens powołania i posługi kapłańskiej należy zawsze postrzegać oczami wiary. Kapłan ukazuje nam Boga obecnego w Eucharystii, utajonego w Hostii, przygarniającego nas w sakramencie Chrztu, przychodzącego w Komunii Świętej, umacniającego podczas Bierzmowania, przebaczającego w sakramencie pokuty, uzdrawiającego dusze i ciała, uzdalniającego do świadomego małżeństwa lub kapłaństwa.

Na całej rozciągłości ziemskiego życia, Kapłan jako pośrednik między nami a Bogiem – winien być obecny. Od chrztu, aż po odprowadzenie na miejsce doczesnego spoczynku – biorą za nasze życie duchowe odpowiedzialność i na końcu czasów zdadzą raport ze swojej służby.

„Konieczne jest, by kapłani mieli świadomość, że cała ich posługa nigdy nie powinna wynosić na pierwszy plan ich samych lub ich opinie, ale Chrystusa. Każda próba stawiania siebie w centrum celebracji liturgicznej sprzeciwia się tożsamości kapłańskiej. Kapłan przede wszystkim jest sługą i winien ciągle starać się być znakiem, który jako posłuszne narzędzie w rękach Chrystusa, odsyła do Niego.” (Benedykt XVI)

Potrzebujemy świętych Kapłanów, życzliwych, ale i wymagających. I o to powinniśmy się modlić. Jednym ze sposobów, w jaki możemy wspomóc modlitwą księży, jest świecka akcja katolicka, założona przez Sandrę Kwiecień w 2010r., o nazwie Dzieło Duchowej Adopcji Kapłanów (DDAK). Założyła ona internetową bazę Kapłanów, których można zgłosić do pewnego rodzaju duchowej adopcji. Zupełnie bezpłatnie, z chronionymi danymi osobowymi, jawnie lub anonimowo można zdeklarować się do codziennej, dowolnej modlitwy tymczasowej lub nieograniczonej w czasie, za wybranego przez siebie kapłana, który otrzymuje pamiątkową Kartę Adopcyjną.

Inicjatywa DDAK powstała w celu wsparcia duchowego Kapłanów w ich posłudze. Modlitwą przyczyniamy się też do wzrostu ich wiary, umocnienia w charyzmacie powołania, przez co stają się lepszymi głosicielami Słowa Bożego i szafarzami Sakramentów Świętych.

„Bez reklamy, szumu w mediach i kampanii reklamowych. Widać z Bożą pomocą niczego nie trzeba, poza modlitwą. Czy macie więc jeszcze jakieś wątpliwości, że modlitwa niczego nie zmienia?W naszym przypadku całe istnienie DDAK bazuje tylko na tym. Dzięki Wam wszystkim za Waszą obecność, Wasz trud i poświęcenie! Rozejrzyjmy się po swoich parafiach. Kogo z duszpasterzy nie ma jeszcze w Księdze Adoptowanych Kapłanów? Może warto przygarnąć któregoś, choćby na miesiąc, dwa lub rok? Nie ustawajmy w modlitwie!”

Monika Krzemień

Reklamy

Bądź przezroczysty

Posted: 15 sierpnia 2017 by viaspei in prawa autorskie, przemyślenia, religia, świadectwa

Wiemy, czujemy, jak ważne są ostatnie słowa wypowiedziane przez danego człowieka.
Jak ostatnia modlitwa, testament.
Jak podsumowanie i nakaz.
To słowa, które będą powtarzane, zapamiętane.

„Zróbcie wszystko, cokolwiek Wam powie.”
Dzięki jednemu z wysłuchanych kazań uświadomiłam sobie, że to właśnie są ostatnie słowa wypowiedziane przez Maryję na kartach Ewangelii.
Jak ważne i pełne znaczenia jest to ostatnie zdanie!
Matka wskazuje na Syna Bożego.
To jest jej testament.
Mamy Jego słuchać i robić to, co On każe.
Ona żyje jeszcze wiele lat… widzimy jej cień, gdy Jezus przemierza Ziemię Świętą.
Czujemy jej ból podczas Drogi Krzyżowej i jej bezsilność pod Krzyżem.
Zawsze jednak to Jezus Chrystus jest przez nią ukazywany, jako ten najważniejszy.
Ona już nic nie ma do powiedzenia, skoro do głosu przychodzi On – w Nim spełnia się wszystko.

I tak, nie widzimy już samej Maryi i jej historii, ale patrząc na nią, widzimy jakby przez nią Chrystusa.
Dlatego jej życie jest tak pięknym wzorem dla nas.
Nie po to patrzymy na Maryję, żeby stawać się podobnym do niej samej, nie ona jest celem (byłoby to niezgodne z Jej wolą).
Gdy próbujemy spojrzeć na Matkę, jak w soczewce, która skupia światło, widzimy właśnie Jezusa.

A ja?
Ja często chcę być w centrum uwagi.
Podnoszę głos i jest mi przykro, jeśli moje słowa się nie przebiją, kiedy nikt mnie nie posłucha.
Nawet gdy coś komuś daję, to gdzieś w głębi serca liczę na wdzięczność (może nawet na odwdzięczenie się?).
Bo jeśli jestem dla kogoś dobra i tyle dla niego robię, to i on powinien być dla mnie trochę milszy.
Tak mi się wydaje.
Ciągle więc liczę na to, że ktoś zauważy mój wysiłek.

Maryja za to pokazuje, że wcale nie tak powinno być.
Inni nie mają być wdzięczni mi, ale przede wszystkim widzieć przeze mnie Jezusa.
To Bogu samemu należy się chwała, nie mnie.
Ja mam iść za Jezusem cały czas, chować się w Jego cieniu i wskazywać na Niego.

A nagroda?

Patrząc na dzisiejszą uroczystość mogę mieć pewność, że o swoich sługach Bóg nie zapomina.
A nagroda czeka nas najwspanialsza!

Ponad 8000 polubień

Posted: 7 marca 2017 by Sandra Kwiecień in media, modlitwa, świadectwa
Tagi: , ,

1477799669-19708-1-1_236px

A my znowu o liczbach.

„Mamy XXI wiek. To jakiś zabobon, żeby ludzie wierzyli w Boga i się modlili. Co za ciemnogród.”

Mam kolegę, który często mi to mówi, zwykle używając powyższych słów. Dobrze wie o akcji modlitewnej za kapłanów. Bardzo go to bawi, a jednocześnie uważa, że takie rzeczy powinny „naturalnie zniknąć” i że ludzie dojrzeli już i zmądrzeli na tyle, by nie zajmować się takimi „bzdurami”. Nie powinno już być księży. Powinni odejść.

Dla niektórych liczba „lajków” na Facebooku to oznaka tego, jak bardzo są lubiani i ile osób ich obserwuje. To wyznacznik jakiegoś statusu, czy rodzaj konkursu popularności, w którym chętnie biorą udział. I walczą, zabiegają, troszczą się o kolejnych obserwatorów. My nie. I może właśnie o to chodzi, że nie zabiegamy o popularność, ani z nikim nie konkurujemy. Chcemy dotrzeć do ludzi z wezwaniem do modlitwy, wszędzie, gdzie tylko się da. To jest nasz priorytet.

Cieszymy się jednak, gdy ta liczba rośnie. Obecnie przekroczyła ona już liczbę 8 tysięcy użytkowników. W jakiś sposób pokazuje nam to fakt, że wspomniany kolega nie ma racji – my nie znikamy. Wciąż jesteśmy i nie jest nas mało.

Krótkie świadectwo dla nas wszystkich:

Cieszę się, że ta akcja istnieje. Że jest taka, jaka jest – ludzka, świecka, z ludu dla kapłanów. Na mojej uczelni jest mnóstwo niewierzących osób, a że jestem przyjezdna, nie znalazłam jeszcze wspólnoty. I czuję się czasem osamotniona, jak jakiś odludek. Ale mogę zawsze zajrzeć tutaj. I wiem, że wciąż jest mnóstwo ludzi, którzy modlą się, wierzą, i że im zależy na Kościele. Bo ja czasami się łamię i boję się przyznać. A wy – wszyscy – dajecie mi odwagę. Widzę, że nie było takiego miesiąca, żeby nie było choć jednej adopcji. Że lista nazwisk w Księdze ciągle się powiększa. Kościół żyje. I widząc to, ja też walczę o to, by żyć jako członek Kościoła. Jest tak trudno… Czasem aż to jest straszne. Proszę, działajcie i módlcie się dalej.

Zdjęcie ze strony: lektor.superhost.pl

Zdjęcie ze strony: lektor.superhost.pl

Kapłan. A ja znów o kapłaństwie… no tak,  jak to już kiedyś napisałam sakrament kapłaństwa jest dla mnie czymś tak niezwykłym, że ilekroć wpatruję się w kapłana sprawującego Eucharystię nie jestem w stanie nic powiedzieć. Możemy mówić wiele o kapłanach, bo tego lubimy, a tego nie… ale gdy ksiądz odprawia Eucharystię to wszystko milknie. Łaska Boża jest większa niż niedociągnięcia człowieka. Bóg wybrał tego właśnie człowieka – nie innego, ale właśnie tego – by dawał nam Boga, by przemieniał nasze życie. Tak, tak – nie pomyliłam się! To kapłan przekazując nam naukę Kościoła, objaśniając nam Słowa Boże, nade wszystko sprawując Sakramenty, w tym Sakrament Pokuty i Eucharystii, zmienia nasze życie.

Ostatni weekend spędziłam wraz z grupą biblijną, do której należę, na Dniu Skupienia. Rozpoczęliśmy Nieszporami, gdyż do ośrodka, w którym mieliśmy mieszkać, dotarliśmy w godzinach wieczornych. Ksiądz, który jest naszym opiekunem, zauważył, że Tabernakulum w kaplicy jest puste. I wtedy Ksiądz powiedział słowa, które były początkiem czegoś, co bardzo mnie dotknęło. Ksiądz zaproponował, byśmy odprawili Mszę świętą, by w domu, w którym mieszkamy, był obecny Bóg. Jedno zdanie, jednak mocno mnie uderzyło. Oczywiście, mimo pory, z radością zgodziliśmy się. Po kilkunastu minutach mocą Ducha świętego, dzięki kapłańskim dłoniom na ołtarzu, zrodził się Jezus. Światełko przy Tabernakulum zostało zaświecone. Jezus zamieszkał nie tylko w sercu każdego z nas, ale i w domu, w którym mieszkaliśmy. Gdy wieczorem poszłam do kaplicy, by chwilkę porozmawiać z Panem Bogiem niezwykle się cieszyłam, że Jezus jest osobowo i prawdziwe obecny. Kolejnego dnia, po Eucharystii, światełko znów zgasło, bo nasz Dzień Skupienia dobiegał końca. I wtedy zrobiło mi się jakoś smutno, ale raz jeszcze zwróciłam uwagę na niezwykły dar kapłaństwa.

Gdzie jest kapłan, tam jest Chrystus, tam jest również Eucharystia. Jeśli kapłanaeucharystia-sacrum zabraknie, zabraknie Eucharystii –  św. Jan Paweł II.

Kapłan sprowadził nam Chrystusa. W niewielkiej kaplicy gdzieś w jakimś domu, dla kilku osób. Niezwykłe. Nie była to niedzielna Eucharystia w Kościele katedralnym, gdzie mamy ustalone godziny Eucharystii i czy przyjdzie 100 czy 1000 osób Eucharystia się odbywa. Jezus przychodzi. Tu Jezus przyszedł dla 6 osób. Kapłan ściągnął dla nas Boga z nieba, byśmy mogli zmienić swoje życie. Byśmy mogli stać się lepsi, by Bóg mieszkał z nami podczas tego Dnia Skupienia. Moje serce zostało dotknięte tym co wydarzyło się podczas tego czasu. Dotknęła mnie moc kapłańskich dłoni. Oczywiście, kapłan sam z siebie nie ma takiego daru, wiemy, że to dzięki Duchowi Świętemu staje się cud. Jednak ani ja ani nikt inny, oprócz kapłana, nie sprowadzi Boga na ołtarz.

Czasem słyszymy dyskusję po co wspólnocie kapłan. Jakakolwiek nie byłaby to wspólnota, mocno doświadczyłam tego podczas ostatnich dni, że kapłan jest prawdziwie potrzebny. Właśnie po to, by dawał nam Jezusa. Tego Boga obecnego pod postacią Chleba, obecnego w Słowie Bożym – by zmieniało się nasze życie…
Na długo w moim sercu zostanie symboliczny obraz zgaszonej lampki, ale i słowa Księdza opiekuna naszej wspólnoty. Oby nasze serce było takim właśnie domem, w którym zawsze będzie obecny Bóg.

Myślę, że trzeba podziękować dobremu Bogu za kapłanów. Nie tylko za kapłana mojej wspólnoty, ale za każdego kapłana – za to, że uczy nas jak kochać Boga, za to że swoją posługą pomaga zmieniać nasze życie, a tym samym pokazuje jak przejść przez życie, by dojść nieba.

Trudności rodzą dojrzałość

Posted: 9 października 2015 by Sandra Kwiecień in świadectwa
Tagi:

zdj1

W tym roku mija trzy lata od podjęcia przeze mnie decyzji o adopcji kapłana. Z okazji rocznicy święceń kapłańskich pragnęłam ofiarować księdzu z którym współpracowałam w modlitewnej grupie dzieci, coś co miałoby wartość nieprzemijającą, ale by też nie powiększać stosu różnego rodzaju prezentów nagromadzonych przez lata. Problem był dla mnie dość poważny, ponieważ od dłuższego czasu już nie pracowałam. Zupełnie przypadkiem – choć my katolicy nie wierzymy w przypadki – trafiłam na Waszą stronę. Uznałam więc to wydarzenie za Boży plan wobec mnie. Trochę było mi głupio, że nie będę mogła wspierać Was finansowo, ale pomyślałam, że będę tą „kropelką w oceanie”, która będzie Wasze dzieło wspierać duchowo, a resztą sam Pan Bóg pokieruje. Przy rozważaniu podjęcia adopcji pojawiały się wątpliwości typu: na jak długo i czy wybrany ksiądz potrzebuje duchowego wsparcia skoro sam jest bardzo pobożnym kapłanem? Decyzję podjęłam szybko. Zdecydowałam, że będzie to adopcja stała i będę się modlić o świętość jego kapłańskiego życia. Miałam świadomość, że w każdej chwili może zostać przeniesiony do innej parafii, ale przecież modlitwa sięga nawet poza grób, więc nie ustanę nawet…. gdyby wcześniej niż ja przekroczył próg wieczności.

Dziś po trzech latach trwania na modlitwie jestem szczęśliwa, że dokonałam właściwego wyboru. Przyznam, że wbrew oczekiwaniom pierwszy rok był wyjątkowo trudny. W naszych dotychczasowych bardzo dobrych relacjach zaczęły pojawiać sie nieporozumienia i trudności, których do dzisiaj nie potrafię określić co było ich przyczyną. Po roku zupełnie niespodziewanie (poza zwyczajowym terminem), kapłan ten został przeniesiony do innej parafii. Przy tej okazji usłyszałam wiele cierpkich słów od osób z grupy modlitewnej. Z czasem te „niby przyjaźnie” jak się później okazało prysły niczym bańka mydlana. Nadszedł taki moment, że widziałam bezsens mojego zaangażowania i zaczęłam wątpić w słuszność podjętego zobowiązania. Myśli te, przez jakiś czas truły moją duszę. Rozpoczęłam czas częstego trwania na modlitwie różańcowej przed Najświętszym Sakramentem. I tam w ciszy świątyni oddychałam świeżym powietrzem, które miało coraz świeższą woń im częściej i dłużej tam przebywałam. Po roku ów kapłan zadzwonił z prośbą o modlitwę w intencji bardzo ciężko chorej mamy – nie powiedział jednak, że to jego stan zdrowia jest powodem jej choroby. I tak rozpoczął się szturm modlitewny do nieba o łaskę zdrowia dla obojgu. Między innymi prosiłam o modlitwę w tej intencji na Waszej stronie. Nasze modlitwy zostały wysłuchane.

Nasze relacje na nowo stały się serdeczne, a ja już nie mogę żyć – jak bez świeżego powietrza – bez trwania u stóp Najświętszego Sakramentu. Modlitwa za kapłanów została wpisana w mój codzienny kalendarz i wydaje mi się wprost rzeczą nierealną by o niej zapomnieć. Różaniec i Koronka do Bożego Miłosierdzia to jak tlen dla płuc, a modlitwę z Dzienniczka świętej Siostry Faustyny odmawiam często w ciągu doby tak po prostu spontanicznie, gdy czuję wewnętrzna potrzebę. Piszę celowo „doby”, bo gdy budzę się w nocy, to pierwsze myśli są słowami tej modlitwy.

wz1

 „O Jezu mój, proszę Cię za Kościół cały, udziel mu miłości i światła Ducha swego,

daj moc słowom kapłańskim, aby serca zatwardziałe kruszyły się i wróciły do Ciebie Panie.

Panie, daj nam świętych kapłanów, Ty sam ich utrzymuj w świętości.

O Boski i Najwyższy Kapłanie, niech moc miłosierdzia Twego towarzyszy im wszędzie

 i chroni ich od zasadzek i sideł diabelskich, które ustawicznie zastawia na dusze kapłana.

Niech moc miłosierdzia Twego, o Panie kruszy i wniwecz obraca wszystko to, co

by mogło przyćmić świętość kapłana – bo Ty wszystko możesz”.

Dziś widzę wyraźnie, że napotykane trudności były sprawdzianem, czy moja miłość do wybranego kapłana jest czysta, czy to tylko chwilowa fascynacja lub zauroczenie? Myślę również, że owocem wytrwałości jest pół roku temu podjęta decyzja o adoptowaniu na stałe innego kapłana i szczera wypływająca z serca modlitwa za całe duchowieństwo.

Wszystkim niezdecydowanym gorąco polecam „BALSAM”, którym jest spędzanie czasu u stóp Jezusa w Najświętszym Sakramencie u boku Jego Matki Maryi, a On zapali ich miłością do Powołanych przez siebie, by stali się tymi WYBRANYMI.

Świadectwo nadesłała pani Maria

Modlitwa łączy

Posted: 6 sierpnia 2015 by Sandra Kwiecień in świadectwa
Tagi:

Nadesłane już dawno świadectwo pewnej uczestniczki. Zdaje się, że czekało na właściwy moment… Czytając Wasze maile oraz komentarze, uświadamiam sobie, że ten tekst czekał tak długo, by trafić na chwilę, gdy tak wyjątkowo wiele, od czasu trwania tej akcji, podejmuje się rezygnacji z adopcji – często z tego powodu, że omadlanego księdza już nie widujecie i czujecie, że więź została zerwana. Dlatego zapraszamy Was do lektury tego świadectwa 🙂 Mam nadzieję, że wielu z Was podniesie na duchu.

Prayer-connects-our-hearts

Zbieram się, żeby to napisać od bardzo dawna. TO, to znaczy coś w rodzaju świadectwa…? Tak mi się wydaje. Od razu powiem szczerze, że wtedy, kiedy miałam największą potrzebę napisać, nie miałam na to kompletnie czasu, bo sesja, bo pracowity początek wakacji. I tak się złożyło, że kiedy piszę te słowa mam nieco więcej luzu, ale też nieco więcej „trudności”. Zwłaszcza tych w modlitwie. Nie wiem dlaczego, nie próbuję na siłę szukać odpowiedzi. Po prostu. Ten czas przypomina „ciche dni”, choć w bardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu, bo między mną a Panem Bogiem dużo jest milczenia, poprzedzonego moim „Panie Boże, Ty wiesz…”.

Ale nie o tym. A raczej nie bezpośrednio o tym chciałam napisać. Z Dziełem Duchowej Adopcji Kapłanów zetknęłam się nieco ponad dwa lata temu. W Internecie, na jakiejś stronie zobaczyłam „reklamę” akcji. Poczytałam, od razu wydało mi się wartościowe, ale też nieco szalone – tak wielkie przedsięwzięcie obsługiwane przez tak niewiele osób, z praktycznie żadnym kapitałem… Ale przeglądałam dalej stronkę i oczom nie mogłam uwierzyć jakim zainteresowaniem cieszy się całe Dzieło. Upłynęło kilka czy kilkanaście dni, przemyślałam trochę to, co zobaczyłam i postanowiłam, że spróbuję dołączyć… Tak też zrobiłam. Ale ostrożnie, znając swoje możliwości i słomiany nieraz zapał „zaczęłam” od adopcji na dwa lata. Te dwa lata właśnie teraz mijają, a ja chciałam się podzielić tym, co się wydarzyło przez ten miniony czas.

Wspomnę tutaj, że jestem mocno zaangażowana w młodzieżową wspólnotę w swojej parafii i z księżmi mam kontakt, z nimi współpracuję – zarówno tymi z parafii, dekanatu, jak i innymi, których poznaję na różnego rodzaju wyjazdach i rekolekcjach. Mimo tego jednak dokonywałam pochopnych nieraz ocen i wyrabiałam sobie opinie o nich zanim czasem zdążyłam poznać. Potrafiłam, najczęściej w duchu, ale nieraz i w rozmowie, narzekać, bo „ten ksiądz mówi nudne kazania, ten za szybko i niedbale odprawia Mszę św., a o proboszczu to już w ogóle szkoda gadać…”. Wychowywałam się w bardzo tradycyjnej rodzinie, więc wpojone mi zostało, że kapłan to osoba, którą trzeba bezwzględnie szanować, że jest to ktoś wyjątkowy, niemalże nietykalny, idealny i otoczony nimbem świętości… Potem dostrzegłam, że nie jest tak do końca. I nieraz się mocno rozczarowałam odkrywając, że to tak samo słabi i grzeszni ludzie, z również przyziemnymi problemami i tęsknotami. Może to zabawne, ale też rzadko przychodziło mi na myśl, żeby się za nich pomodlić, nie mówię codziennie, ale chociaż z raz na tydzień…

Natomiast od czasu podjęcia adopcji – nie mówię od razu, ale stopniowo, powoli – coś zaczęło się zmieniać… Zaczęłam patrzeć nieco łagodniej, ze zrozumieniem, albo jego próbą. Nieraz modląc się za mojego adoptowanego kapłana dopowiadałam jeszcze jakąś (czasem krótką) modlitwę za innego, potem jeszcze kolejnego i następnego… I tak praktycznie za każdym razem. Nim się spostrzegłam, już modliłam się nawet za księdza proboszcza, z którym zawsze współpraca była wyjątkowo trudna, najłagodniej mówiąc. Wciąż jest. Najbardziej zadziwiało mnie to, że potrafię się już za niego (czy też innego kapłana) modlić zwłaszcza w najtrudniejszych momentach tej współpracy, wtedy kiedy – co tu dużo mówić – jestem najbardziej zdenerwowana, czy rozczarowana i nie mogę na niego patrzeć. Dotarło w końcu i bardzo mocno, że to są tylko ludzie, a Pan Bóg ich sobie sam wybiera. I na pewno doskonale wie co robi. A mnie w sumie nic do tego. W takim sensie, że to nie ja wybieram, ale bardziej mi do tego, że tych już wybranych trzeba mocno wspierać. Choćby nie wiem jacy byli wspaniali i choćby nie wiem jak bardzo rozczarowywała ich postawa…

Jeśli chodzi zaś o samą modlitwę… Na początku było trudno. Czasem, przyznam szczerze, zdarzało się, że zapominało się. Ale nie na długo. Było i jest trudno. Ale czy to coś nowego? Z modlitwą nigdy nie jest łatwo. Trzeba walczyć, być wytrwałym, bo nie tylko mnie się to przydarza… Czasem łatwo powiedzieć, a nieraz już słysząc te słowa bardziej chciało mi się płakać, niż czułam się zmotywowana. Ale staram się nie rezygnować. I z adopcji nie zrezygnuję. Nie mogę. Nie teraz. Już nie. Już za późno. Teraz nie jestem w stanie zrezygnować z tej modlitwy – co nie wynika z kwestii przyzwyczajenia czy rutyny, ale mojej własnej potrzeby modlitwy za adoptowanego. Wierzę i widzę, że on szczególnie potrzebuje tego modlitewnego wsparcia. Ciągle.

A czego się bałam, że „tylko” na dwa lata? Swój udział w Dziele zgłosiłam w dniu, kiedy adoptowany przeze mnie kapłan został przeniesiony na inną parafię i pozornie nasze drogi się rozchodziły. Bałam się, że za więcej niż dwa lata nie będziemy mieć już prawie żadnego kontaktu i nie będę potrafiła się wtedy modlić za osobę, która stanie mi się obca. Dwa lata minęły. Ze wspomnianym kapłanem widuję się może kilka razy do roku, a nie stał się obcym człowiekiem ani trochę. Co więcej, ciągle zadziwia mnie fakt, że możemy rozmawiać godzinami, jakbyśmy widzieli się wczoraj…

Bardzo jestem wdzięczna Panu Bogu za Dzieło Duchowej Adopcji Kapłanów, za ludzi, którzy go stworzyli i tych, którzy biorą w nim udział. Widzę jak wiele dał mi fakt, że przed dwoma laty natrafiłam na nie i podjęłam wyzwanie (myślę, że to będzie trafne stwierdzenie). Widzę jakie ogromne łaski ja otrzymuję, choć ta moja modlitwa ta skupia się na kapłanach, a szczególnie jednym…

Chwała Panu!

Nadesłane przez p. Annę